Riḍván 2011 – Til bahá’ía um allan heim

aðgerða í fjölbreytileika þeirra þjóða sem byggja jörðina. Geta nokkur forréttindi jafnast á við þessi?

Til að fá innsýn í þetta starf ætti sérhver átrúandi að horfa til ‘Abdu’l‑Bahá. Aldarafmælis „tímamótaferða“ hans til Egyptalands og Vesturlanda er minnst nú um stundir. Óþreytandi útskýrði hann kenningarnar við hvers kyns þjóðfélagslegar aðstæður: á heimilum og í trúboðsstöðvum, í kirkjum og sýnagógum, á torgum og í almenningsgörðum, í járnbrautarvögnum og um borð í hafskipum, í klúbbum og samtökum, á menntasetrum og í háskólum. Hann gerði engar málamiðlanir í vörn sannleikans, sýndi þó takmarkalausa blíðu í viðmóti og studdi aðkallandi þarfir samtímans rökum guðlegra meginreglna. Embættismönnum, vísindamönnum, verkafólki, börnum, foreldrum, útlögum, aðgerðasinnum, klerkum og efasemdarmönnum – öllum miðlaði hann án aðgreiningar af ást sinni, visku og hughreystingu, hver sem þörfin var á hverjum tíma. Hann hóf sálir þeirra í æðra veldi og um leið ögraði hann hugmyndum þeirra, beindi sjónum þeirra í nýjar áttir, útvíkkaði vitund þeirra og gaf orku þeirra aukna skerpu. Í orði sínu og verki sýndi hann slíka samúð og veglyndi að hjörtun umbreyttust gjörsamlega. Engum var snúið á brott. Einlæg von okkar er sú að á þessu aldarafmæli muni það innblása og styrkja einlæga aðdáendur Meistarans að minnast tíðum óviðjafnanlegrar afrekaskrár hans. Setjið ykkur fordæmi hans fyrir sjónir og festið auglit ykkar á því; látið það verða eðlislæga leiðsögn ykkar þegar þið vinnið að markmiðum áætlunarinnar.

Við upphaf fyrstu hnattrænu áætlunar bahá’í samfélagsins lýsti Shoghi Effendi því í áhrifamiklu máli hvernig hið guðlega ljós kviknaði í áföngum, fyrst í Síyáh-Chál, síðan í lampa opinberunar í Bagdad, hvernig það breiddist út og náði til landa í Asíu og Afríku á sama tíma og það blikaði með auknum ljóma í Adríanópel og síðar í ‘Akká, hvernig því var varpað yfir hafið til annarra meginlanda þaðan sem það breiddist stig af stigi yfir þjóðríki og hjálendur heimsins. Lokastigi þessa ferlis lýsti hann sem „þessu ljósi sem rýfur sér leið ... til allra annarra svæða á hnettinum“, og vísaði til þess sem „áfangans þegar ljós sigursællar trúar Guðs, skínandi í öllum sínum mætti og dýrð, hefur flætt um alla jörðina og umlukið hana“. Þótt þessu takmarki hafi langt í frá verið náð logar ljósið þó skært á mörgum svæðum. Í sumum löndum skín það í sérhverju umdæmi. Í landinu þar sem ódeyjandi ljós þess fyrst var kveikt, logar það skært þrátt fyrir þá sem myndu vilja slökkva það. Meðal ýmissa þjóða lýsir það stöðugt í heilum hverfum og bæjum þegar hönd forsjónarinnar kveikir á hverju kertinu af öðru; það upplýsir íhugula umræðu á sérhverju stigi mannlegra samskipta; það varpar geislum sínum yfir fjölda frumkvæða sem tekin eru til að stuðla að velferð fólks. Og í öllum tilvikum geislar það frá hinum trúfasta átrúanda, frá lifandi og fjörmiklu samfélagi, ástríku andlegu ráði – allt eru þetta ljós sem skína í myrkrinu.

Við biðjum þess einlæglega við hina helgu fótskör að sérhverju ykkar, sem berið hinn ódeyjandi loga, megi hvaðanæva hlotnast öflugar staðfestingar Bahá’u’lláh þegar þið miðlið öðrum neista trúarinnar.

[undirritað: Allsherjarhús réttvísinnar]