Riḍván 2008 – Til bahá’ía um allan heim

. Þeir sýna hvorki „ofstæki“ né „öfgakennt frjálslyndi“. Með staðfestu sinni í kennslustarfinu hafa þeir aukið hæfni sína til að ákvarða hvort móttækileiki hlustandans krefjist þess að þeir sýni „aðgát“ eða „djörfung“, „bregðist skjótt við“ eða „bíði átekta“, noti hina „beinu“ eða „óbeinu“ aðferð í kennslunni.

Sá agi sem einkennir þetta einstaklingsframtak er okkur stöðug hvatning og uppörvun. Samfélög eru hvarvetna smám saman að tileinka sér þær lexíur sem felast í kerfisbundnu starfi og ramminn sem skilgreindur er af núverandi áætlunum ljær viðleitni vinanna samkvæmni og sveigjanleika. Ramminn virkar á engan hátt hamlandi heldur gerir þeim kleift að grípa tækifæri, byggja upp tengsl og gera sýnina á kerfisbundinn vöxt að veruleika. Í hnotskurn, þá mótar hann sameiginlega krafta þeirra.

Þegar við lítum yfir árangurinn á heimsvísu fyllast hjörtu okkar sérstakri aðdáun á átrúendunum í Íran sem þrátt fyrir erfiðustu aðstæður hafa risið djarflega upp til að þjóna landi sínu og beina kröftum sínum að endurlífgun þess þótt leiðirnar sem þeim standa opnar séu takmarkaðar. Vegna þeirra takmarkana sem settar hafa verið á stjórnskipulag trúarinnar hafa þeir farið sem einstaklingar til að kynna samborgurum sínum boðskap Bahá’u’lláh með beinum samræðum um endurleysandi boðskap Hans. Þeir hafa ekki aðeins fengið fordæmislausan stuðning upplýstra sálna í þessu starfi heldur einnig mætt miklu meiri næmni og móttækileika en þeir höfðu getað ímyndað sér.

Allir fylgjendur Bahá’u’lláh sem eru meðvitaðir um þau öfl sameiningar og sundrungar sem eru að verki í þjóðfélaginu í dag, skilja sambandið milli aukins móttækileika gagnvart trúnni í öllum heimshlutum og ágallanna á kerfum heimsins. Enginn vafi leikur á því að þessi móttækileiki mun aukast þegar þjáningar heimsins dýpka. Við skulum gera okkur þetta ljóst: Sú uppbygging á hæfni sem farin er á stað til að svara auknum móttækileika er enn þá á frumstigi. Á komandi árum munu gríðarlegar kröfur og þarfir veraldar, sem þjökuð er af glundroða, reyna til hins ítrasta á þessa hæfni. Mannkynið er sárt leikið af kúgunaröflunum, hvort heldur þau koma úr djúpum trúarfordóma eða frá hátindum hömlulausrar efnishyggju. Bahá’íar geta greint ástæðurnar að baki þessum þjáningum. „Hvaða ,þrenging‘ er hörmulegri,“ spyr Bahá’u’lláh, „en sú, að sál sem leitar sannleikans og vill öðlast þekkingu á Guði skuli ekki vita frá hverjum eða hvar hennar skuli leitað?“ Við megum engan tíma missa. Áframhaldandi árangur verður að nást í starfi og þróun hinna þriggja þátttakenda áætlunarinnar.

‘Abdu’l‑Bahá hefur borið lof á „tvenns konar kall“ til „árangurs og velmegunar“ sem hljómar frá „hæstu hæðum mannlegrar hamingju“. Annað er kall „siðmenningarinnar“ um „framþróun efnisheimsins“. Það felur í sér „lögmálin“, „reglurnar“, „listirnar og vísindin“ sem stuðla að þróun mannkynsins. Hitt er „sálarvekjandi kall Guðs“ sem eilíf hamingja mannkynsins byggist á. „Þetta seinna kall byggist,“ samkvæmt útskýringu Meistarans, „á leiðbeiningum og hvatningarorðum Drottins og þeim viðvörunum og mannúðlegu kenndum sem tilheyra ríki siðgæðis, sem eins og skínandi ljós bregða birtu og ljóma á veruleika mannkynsins. Gagntakandi máttur þess er orð Guðs.“ Þegar þið haldið áfram að starfa í umdæmum ykkar munu þið sogast lengra og lengra inn í líf hins ytra samfélags og þið þurfið að takast á við þá áskorun að útvíkka hið kerfisbundna námsferli sem þið eruð upptekin af og ganga inn á vaxandi svið mannlegrar viðleitni. Í þeirri nálgun sem þið beitið, aðferðunum sem þið takið upp og tækjunum sem þið notið verðið þið að ná sama stigi samhengis og það sem einkennir núverandi vaxtarmynstur.

Viðhald vaxtarins í hverju umdæminu á fætur öðru er háð þeim gæðum sem einkenna þjónustu ykkar við þjóðir heimsins. Hugsanir ykkar og verk verða að vera svo fullkomlega laus við hvers kyns fordóma – á grundvelli kynþáttar, trúar, efnahags, þjóðernis, ættflokka, stéttar og menningar – að jafnvel hinn ókunnugi sjái í ykkur ástkæra vini. Svo hár verður gæðamælikvarði ykkar að vera, svo hreint og flekklaust líf ykkar, að siðferðileg áhrifin sem þið hafið nái að brjóta sé leið inn í vitund hins stærra samfélags. Aðeins með því að sýna þess konar ráðvendni sem ritningar trúarinnar ætla sérhverri sál getið þið barist gegn fjölmörgum birtingarmyndum spillingar, leyndum og augljósum, sem grafa undan innviðum þjóðfélagsins. Aðeins með því að skynja heiður og göfgi í sérhverjum manni – óháð ríkidæmi eða fátækt – getið þið barist fyrir málstað réttlætis. Og að því marki sem stjórnferli stofnana ykkar lýtur meginreglum bahá’í samráðs getur mannkynið leitað athvarfs í bahá’í samfélaginu.

Verið þess fullviss að þegar þið gangið þessa braut fylkja herskararnir á hæðum liði og eru reiðubúnir að koma ykkur til hjálpar. Bænir okkur mun áfram umlykja ykkur á alla vegu.

[undirritað: Allsherjarhús réttvísinnar]