Lawḥ-i-Ra’ís (Pistill til valdhafans)

/p>

Skáldið Saná’í, megi náð Guðs hvíla yfir honum, sagði: „Sýnið aðgát ó þér sem hafið sortnað í framan vegna ósæmilegs framferðis! Hafið varann á, ó þér sem hafið gránað í vöngum vegna aldurs!“ En því er verr, flestir eru í fastasvefni. Þeim er farið eins og manninum sem í ölæði varð hugfanginn af hundi, tók hann í fang sér og lét vel að honum. En þegar bjarmaði af morgni skilnings og sólin skein yfir sjónhringinn, sá hann að það sem hann unni hugástum var aðeins hundur. Fullur skammar og iðrunar sneri hann aftur til híbýla sinna.

Þú skalt ekki halda að þú hafir auðmýkt þennan Æskumann eða unnið sigur yfir Honum. Hið minnsta af öllu sem skapað er ríkir yfir þér og þú skilur það eigi. Hið aumasta og auvirðilegasta alls heldur þér föngnum og það er ekkert annað en þitt eigið sjálf og ástríða sem ætíð hefur verið ámælisverð. Væri það eigi fyrir fullkomna visku Guðs mundir þú sjálfur hafa skynjað þinn eigin vanmátt og allra sem dvelja á jörðu. Niðurlæging Vor gerir málstað Hans að sönnu dýrlegan, gætuð þér aðeins skilið.

Þessi Æskumaður hefur ætíð verið því frábitinn að mæla það sem er andstætt hæversku því hæverska er kyrtill Vor sem Vér skrýðum með musteri elskaðra þjóna Vorra. Að öðrum kosti hefði í þessari töflu verið flett ofan af sumum þeim gerðum sem þér teljið duldar.

Ó talsmaður máttar og valds! Þessi litlu börn og hinir fátæku í Guði þurftu ekki á fylgd hermanna og embættismanna að halda. Þegar Vér komum til Gallipoli kom höfuðsmaður, ‘Umar að nafni, í návist Vora. Guð veit í sannleika það sem hann sagði. Eftir nokkrar orðræður þar sem minnst var á sakleysi hans og sekt þína, sögðum Vér: „Strax í upphafi hefði átt að kveðja lærða menn þessarar aldar til fundar við þennan Æskumann til að ganga úr skugga um hvað þessir þjónar hefðu brotið af sér. En nú er slíkt ekki lengur hægt og samkvæmt því sem þú segir hefur þér verið falið að fangelsa Oss í þessari eyðilegustu allra borga. Ég bið þig, ef þú sérð þess kost, að mælast til þess við hans hátign soldáninn að þessi Æskumaður fái að ræða við hann í tíu mínútur svo að hann geti krafist þeirra sönnunargagna sem hann telur nægja til vitnis um að Hann, sem er sannleikurinn, mælir sannleika. Leyfi Guð honum að reiða þau fram, leysið þá þetta rangtleikna fólk úr haldi og látið það fara í friði.“

Hann hét því að flytja þessi boð og færa Oss svar. Vér fengum þó engar fréttir frá honum. Þótt það sæmi ekki Honum sem er sannleikurinn að ganga fram fyrir nokkurn mann, þar sem allir hafa verið skapaðir til að hlýða Honum, sýndum Vér undirgefni í þessu máli vegna ástands barnanna og fjölda þeirra kvenna sem eru fjarri vinum sínum og ættlandi. Þrátt fyrir það hefur ekkert gerst. ‘Umar er sjálfur á lífi og tiltækur. Spyrjið hann, að þér megið ganga úr skugga um sannleikann.

Flestir félaga okkar hafa nú veikst í fangelsi og enginn veit hvað hefur fallið Oss í skaut nema Guð, hinn alvitri og alvísi. Tveimur dögum eftir að Vér komum hurfu tveir þjónar til ríkisins hið efra. Heilan dag kröfðust verðirnir þess að fá greiðslu fyrir líkklæði og útför þótt enginn hefði beðið þá um aðstoð, að öðrum kosti yrðu þessir blessuðu líkamar ekki fluttir á brott. Á þeim tíma vorum Vér févana á jarðneska vísu og báðum þá að láta Oss annast málið og leyfa viðstöddum að fara með líkin, en þeir neituðu. Loks var farið með teppi á markaðstorgið og andvirði þess var afhent vörðunum. Seinna fréttist að þeir hefðu einungis tekið grunna gröf og lagt báða þessa blessuðu líkama í hana þótt þeir hefðu tekið tvöfalda þá upphæð sem nægt hefði fyrir líkklæðum og greftrun.

Penninn getur ekki lýst og tungan ekki tjáð þær þrengingar sem Vér höfum þolað. Þó er Mér beiskja slíkra þrenginga sætari en hunang. Mætti öll þjáning heimsins á vegi Guðs og sakir ástar Hans falla sérhvert andartak í hlut þessarar svipulu sálar sem sökkt hefur verið í djúp guðdómlegrar þekkingar!

Vér biðjum Guð um þolinmæði og umburðarlyndi því að þú ert aðeins veikburða sál og rúinn skilningi. Ef þú vaknaðir og andaðir að þér ilminum sem andvarinn ber frá athvarfi eilífðar mundir þú fúslega snúa baki við öllu sem þú átt og gleðst yfir og kjósa þér dvöl í þessum niðurníddu vistarverum hins mesta fangelsis. Bið Guð að gefa þér þann skilningsþroska að þú getir greint lofsverð verk frá ámælisverðum. Friður sé með þeim sem fylgir vegi leiðsagnar!

Skýringar